۰۶٫۰۱
ورتوراما [بخوانید: وِر.تو.راما - vertorama] یک کلمه ساختگی برای پانورامای عمودی [Vertical Panorama] است.
اما چرا این بحث در مقوله اچ. دی. آر مطرح کردیم!؟
ورتوراما - پانورامای عمودی
عکس فوق از دو سری سه تایی عکس (یکی پایین کادر و یکی بالا) اچ. دی. آر که حدود ۳۰% هم پوشانی داشته اند ساخته شده است.
نکته: ورتوراما ارتباط نزدیکی با تکنیک اچ. دی. آر دارد. استفاده از این تکنیک در عکاسی از مناظر بسیار جذاب است و به ما این امکان را می دهد که همراه با ثبت جزییات پیش زمینه یا پایین عکس، پس زمینه در دوردست را نیز با تمام شکوه اش حفظ کنیم. عکس هایی از این دست اغلب مقدار زیادی از آسمان را در بالای منظره زمین پوشش می دهند و در نتیجه با توجه به اختلاف نوری زیاد، گستره پویای بالایی را می طلبند. برای همین، اکثر عکاسان ورتوراما را در کنار اچ. دی. آر به کار می برند.
ورتوراما به روش ساده
برای ورتوراما به دو عکس که افقی گرفته شده باشد نیاز دارید – یک عکس از پایین کادر و یکی از بالا.
- هر دو عکس را با فوتوشاپ بازکنید.
- اختیاری: اگر تفاوت نوری یا رنگی زیادی در عکس ها احساس می کنید یکی را مانند دیگری تنظیم کنید. کاملا دقیق هم لازم نیست.
- یکی از عکس ها را روی دیگری کپی کنید.
- عکس را ۹۰ درجه بچرخانید.
- هر دو لایه را انتخاب کنید.
- از منوی Edit گزینه Auto-Align layers را انتخاب کنید و دقت کنید که گزینه چسباندن استوانه ای [Cylindrical stitching] را انتخاب کرده باشید.
- از منوی Edit گزینه Auto-Blend layers را انتخاب کنید.
- عکس را ۹۰ درجه جهت عکس بچرخانید.
- با Ctrl+Shift+E لایه ها را یکی کنید.
- می توانید با استفاده از free transform (یا کلید میانبر Ctrl+T) و انتخاب Warp (با کلیک راست روی عکس از منوی ظاهر شده انتخاب کنید) گوشه های منحنی عکس را کشیده و تصحیح کنید.
عکس شما برای کراپ و سایر پردازش هایی که دوست دارید انجام دهید آماده است. این مراحل بسیار ساده اند و برای شماره ۳ تا ۹ می توان یک Action ساخت.
شاید بپرسید چرا گزینه استوانه ای را انتخاب کردیم. خیلی ساده و شاید خنده دار باشد. الگوریتم استوانه ای برای چسباندن عکس هایی است که عکاس به صورت افقی، به صورت استوانه ای به دور خود می گیرد. ما صرفا با گردش ۹۰ درجه عکس، از آن به صورت عمودی استفاده کردیم.
مشخصات عکس
اثر: ارلند روبای [Erlend Robaye]
آدرس عکس: http://www.flickr.com/photos/erroba/3225290674
تعداد عکس ها: ۲ سری ۳ عکس استاندارد
نوردهی: -۲، ۰، +۲
فرمت: RAW
ایزو: ۱۰۰
دیافراگم: F/11
لنز: Sigma 10-20mm
سه پایه: بله
بهروز سنگانی
وب سایت شخصی
هر روز از خواب بیدار می شوم تا تصویر تازه ای از جهان ببینم.
سلام،
میتونید بیشتر در مورد دلیل انتخاب حالت استوانه ای توضیح بدید؟
مثلا چه مزیتی داره که باعث میشه که تو همون حالت عمودی عکس رو auto belend نکنیم و اون سه مرحله برای چرخوندن و align کردن رو کار اضافه کنیم؟
در مورد align کردن یا نکردن باید بگم که شما می تونید این کار رو دستی انجام بدید. در هرحال باید لایه ها رو طوری قرار بدید که محتوای مشابه هم پوشانی داشته باشن که بشه blend انجام داد. به نظر من auto align این کار رو بهتر، دقیق تر و سریع تر انجام می ده.
در مورد انتخاب cylindrical باید بگم:
گزینه auto که از بین perspective و cylindrical اونی رو که فکر می کنه بهتره انتخاب می کنه و بهتره اگر ما می دونیم چه کاری داریم انجام می دیم خودمون گزینه مناسب رو انتخاب کنیم.
perspective میاد یه لایه رو (پیش فرض لایه وسط، یا لایه ای که قفل باشه) به عنوان مرجع درنظر می گیره و لایه های دیگه رو هرکاری روشون انجام می ده تا با این لایه جور در بیان. ولی استوانه ای مثل استوانه ای که بازشده باشه عمل می کنه و حالتی به نام اعوجاج پاپیونی که در پرسپکتیو ایجاد می شه رو کاهش می ده. cylindrical معمولا گزینه مناسب برای وقتیه که شما می خواید از عکس های واید پانوراما بسازید. با توجه به اینکه ما در این جا عکس های واید از مناظر رو معمولا سرهم می کنیم معمولا این گزینه برای ما بهتره.
حالا چرا چرخوندیم. حالت استوانه ای این اعوجاج رو در عرض کاهش می ده و اگه شما عکس رو نچرخونید و امتحان کنید می بینید که اعوجاج عکس رو (مخصوصا اگر لنز ارزون داشته باشید که اعوجاج وایدش بالاست) تا مرز دایره و حتی fish eye می بره.
سپاس از نظرتون. امیدوارم این توضیحات جواب سوال شما رو بده. باز هم اگر نکته ای هست در خدمتم.